Musicando a Rosalía: votacións. Escolle e vota polo teu tema preferido.

As votacións para o concurso están pechadas. Podes ver os resultados en:               Cancións partipantes: Laia Vila e José María Argibay co tema: “Unha v…

Orixe: Musicando a Rosalía: votacións. Escolle e vota polo teu tema preferido.

Publicado en Uncategorized | Deixar un comentario

Redacción escolar

Tengo diez años y me gusta ir en monopatín. Hasta ahora he llevado una vida bastante aburrida. En el colegio a veces se burlan de mí y me llaman miedica. Hasta hace poco yo misma me creía una cobarde. Pero un día me aposté a entrar sola en el viejo Tren Fantasma de la feria. Esta atracción llevaba años cerrada y nadie sospechaba que tras sus verdes paredes se ocultaba un gran misterio. Yo lo descubrí. En el Tren Fantasma se esconden los últimos monstruos.

palhaço

Publicado en Uncategorized | Etiquetado | Deixar un comentario

O conto máis breve do mundo

 

– Uuuuuuu!

– Oooh!

– Hihihi…

– Eh? … Ah!

 

Publicado en Uncategorized | 1 comentario

Conto de medo

Para a miña neta Mar

Sempre desexei ter unha casiña na aldea mui bonitiña  a poder ser branca, cheia de flores de todas os cores e con unha solaina e dous sillóns de vimbio para que poidesen descansar os meus avós cando vieran cansos de traballar na terra.

Pero teño un problema que me trai tola, e sabedes que é? Que son mui medusca, No meu cole están a preparar o día de defuntos e eu quería saber, e preguntei que clase de festa era esa. Tiña pensado de sempre que aos defuntos debíamos un respetuoso silencio e que teríamos que deixalos descansar tranquilos e en paz. “Pero rapaza, que estás a dicir? Claro que si, hai que deixalos descansar en paz. O que te queremos dicir é que faremos unha homenaxe no seu recordo”. Eu abría os ollos e prestaba toda a miña atención posíbel pra non perderme detalle.

cabaza

E continuaron. “Imaxínate que tes unha casiña branca con muitas flores de todas as cores, e no xardín tes unha maca onde deitan a xestas os teus avós…” Até ai todo parecía ben, mas eu, curiosa, quíxena estrear e deiteme nela, e encontreime tan a gustiño, que quedei durmida pensando na homenaxe. Como sería… E pensando pensando… de pronto vexo a miñas irmans que xogaban debaixo dunha árbore de estraña forma que comezou a atirar sobre elas unhas bolas redondas con pinchos. Botaron a correr polo xardin e tropezaron nuns ramos que as fixeron caer a rolos mentres viñan tras elas unhas caras amarelas de grandes bocas con un só dente, que producían uns sons que parecían gritos e reflexaban unhas sombras que estaban a cubrilas todas, como se fose un manto escuro… Acordei toda sufocada. Dinme conta que a árbore onde xogaban as miñas irmáns era un formoso castiñeiro e as bolas con pinchos eran tan só castañas, que ian caendo sobre o chan cheio de follas. Xogando e correndo tropezaron coas as caras, que eran cabazas redondiñas e amarelas, os sons eran unha lixeira brisa que remexia as follas e facía asubiar o vento que zoaba entre os ocos dos ollos e a boca. E as sombras eran os grandes salgueiros chorons que cos seus lánguidos e longos ramos cobrían como un gran manto as miñas irmáns. Xa non quero a casiña nen xogar a facer homenaxes. Só iría coa miña avoa ao cimiterio a levar flores e rezar por eles.

Publicado en Uncategorized | Etiquetado | Deixar un comentario

Hello world!

Welcome to WordPress.com! This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

Happy blogging!

Publicado en Uncategorized | 1 comentario